-][-:: Darkness moon hil ::-][- "เนินชมจันทร์เสี้ยวแห่งความสงัด"

 1  

         “ขอแค่มีเพื่อนอยู่เคียงกายในวันที่หมุ่นมัว ปลายทางย่อมมาถึงอย่างแน่นอน” 

 

 

   

หมอกหนาสีขาวลอยพลิ้วๆเหนือคาบสุมทรไม่กี่นิ้วเท่านั้น หมอกล่องต่ำราวกับก้อนเมฆลอยลงจากฟ้าเพราะร่วงโรยด้วยกำลังที่พยุงมันเอาไว้ บรรยากาศช่างไม่เหมาะเลยกับหน้าร้อนบนหาดทะเล

                เรือรำจิ๋วฝ่าฟองคลื่นที่สงัดเงียบ เสียงดังเป็นจังหวะของเครื่องยนต์ทะลวงความว้าเหว่ไปจนหมดสิ้น ที่กาบเรือมีหญิงรุ่นราวคราวนักศึกษานั่งจับเจ่าเฝ้าฟองคลื่นอยู่กัน สองถึงสามคน

                “ถ้าไปถึงเกาะแล้วจะทำไรต่อดีนะ”เสียงของเพื่อนสาวคนหนึ่งโพล่งขึ้นมา

                “เที่ยวเล่น พักผ่อน และคลั่ง”ดาพูดเรียบๆหันไปมองทะเลลึกเบื้องล่างที่ดูเหมือนจะกลืนกินกระทั่งแสงดาวลงไปได้

                “อีกนานมั๊ยเนี่ย เบื่อจะแย่แล้วนา”เพื่อนสาวเสื้อแดงยืนอิดโรยเพราะการตื่นเช้าด้วยความหงุดหงิด

                “ใจเย็นซิพลอย เดี๋ยวก็ถึง”ดาพูดเรียบๆเช่นเดิม เธอกำลังหลงไหลทะเลนิ่งเงียบแบบนี้และไม่ต้องการให้ใครมาทำลายความเป็นศิลปะอันวิจิตรนี้

                พรุ้งนี้แล้วซินะ ที่เราสามคนจะได้โลดเล่นบนหาดที่เต็มไปด้วยทรายขาวนุ่มๆ ทะเลครามสดใส แสงแดดรอนแรม หากเป็นไปได้เราสามคนอาจเจอผู้ชายหน้าหม้อซักคนแล้วหลอกเขาเลี้ยงข้าวเลี้ยงค่าที่พัก แบบที่ฟ้าทำบ่อยๆบ้างก็คงดี

หน้าร้อนที่มีแต่เพื่อนสนิทคงเต็มไปด้วยสีสันชีวิตชีวาที่เติมแก้วน้ำว่างเปล่าแตกร้าวของเธอให้เต็มได้ล่ะมั้ง

“เพื่อนๆ”ดาพูดขึ้น

“หือ”ทั้งสองตอบกลับมา

“ถ้าฉันตายไป จะเกิดอะไรขึ้นบ้าง พวกแกจะเสียใจมั๊ย”

         “เห้ย พูดอะไรอัปมงคลโคตร”ฟ้าหันมาถาม

“ใช่ๆบรรยากาศยิ่งขนลุกอยู่ด้วย”

“…”

         “ไม่มีใครหรอกอยากให้แกตาย”ฟ้าหันมาออบไหล่ของดา

“ถ้าโลกของเราขาดคุณหนูอย่างเธอ ชั้นคงอดมาเกาะนี้แน่เลย แกยังตายไม่ได้นะ ชั้นยังต้องเกาะแกกินอีกเยอะ”พลอยเขยิบมานั่งกาบเรือพูดเชิงติดตลก

“เห้อ...ความรักคืออะไรหนอ”

          “นี่แกเพ้อไรฟะ”ฟ้าพูดอย่างสงสัย

“นั่นซิ แปลกๆนะเนี่ย...เธอยังคิดถึงริดมันอีกเหรอ”

“เปล่า”

          “เธอเลิกกะเขาเพราะพ่อแม่เธอใช่มั๊ย”พลอยพูดเบาๆ

“…”ฟ้าหันมาพลอยเป็นเชิงตำหนิ

“ชั้นไม่เข้าใจแกเลย ดา ทำไมแกต้องให้พ่อแม่กำหนดชีวิตเธอตลอดเลย”พลอยพูดต่อไม่สนใจดวงตาของฟ้า

“ชั้นแค่ต้องการที่จะตอบแทนบุญคุณเขาเท่านั้นเอง”ดาตอบแบบยิ้มๆ

“นี่ จะนางเอกไปป่าวเนี่ย”คราวนี้ฟ้าเป้นฝ่ายเล่นมุขบ้าง

“อันที่จริง...ช่างมันเหอะ”ดายังคงมองทะเล

“ถูก พรุ่งนี้พวกเราสามคนจะสนุกสนานแล้ว”ฟ้าพูดต่อ

“ก็ดาชวนเรามาเพราะต้องการพวกเรานี่นา”พลอยพูดเสริม

เรือลำน้อยก็ยังคงลอยลำไปบนคลื่นที่เงียบสนิทราวกับการเดินทางของกาลเวลาที่ผ่านไปโดยไร้จุดหมาย ไม่มีวี่แววความขัดแย้งของฟ้าเลยแม้แต่น้อย จะมีก็แต่หมอกที่รวมเธอทั้งสามเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันในเช้าที่เต็มไปด้วยความสงบ แม้มองไม่เห็นปลายทางเพราะหมอกพร่าเหล่านั้น แต่สำหรับคนทั้งสามแล้ว ขอแค่มีเพื่อนอยู่เคียงกายในวันที่หมุ่นมัว ปลายทางย่อมมาถึงอย่างแน่นอน

 

***

 

แม้เอกเป็นลูกเรือและทำงานให้กับบริษัทรทัวร์ของโรงแรมนี้มานานมากแล้ว แต่เขาก็ไม่เคยเจอสภาพภูมิอากาศที่เรียบเชียบแบบนี้มาก่อนในชีวิต กระทั่งหมอกจัดที่อยู่ๆก็ปรากฏกายทันทีที่ออกมาจากแฝ่นดินใหญ่นั้นก็ไม่เคยพบเห็นมาก่อน อันที่จริงเขาก็แค่เคยได้ยินตำนานของชาวประมงย่านนี้เท่านั้น และเขาก็ไม่เคยคิดเลยว่ามันจะเกิดขึ้นจริง

เอกเหม่อมองไม่เห็นฟ้า เอกไม่ได้ยินเสียงคลื่น เอกไม่ได้กลิ่นชื้นหืนของทะเล เอกสัมผัสได้ถึงความแผ่วเบาของสายลมไร้ที่มาด้วยความไม่เข้าใจ

เอกสั่นสะท้านอยู่โดดเดี่ยว

เรือรำน้อยลอยไปอย่างเงียบสงบ ลูกเรือทั้งสามดื่มด่ำกับมิตรภาพ แต่หัวใจของเอกกับไม่อาจข่มใจให้คิดถึงภายภาคหน้าได้เลย เขามีแต่ความระส่ำระส่ายต่อเมฆหมอกมัวข้างหน้า มีแต่ความหนาวเหน็บที่โดดเดี่ยวอ้างว้าง

หากตำนานที่ได้ยินเป็นจริง เขาก็แค่อยากมีใครซักคนเคียงข้างในเวลาแบบนี้เท่านั้นเอง แต่เอกนั้นไม่มีครอบครัว เมื่อออกเดินทางมาถึงโรมแรมนี้ เขาก็ไม่สุงสิงกับใคร ก้มหน้าก้มตาทำงานเพื่อหาเงินตลอดเวลา เพราะเขาต้องการแค่ปลายทางที่แจ่มชัดเท่านั้นเอง

 

 

 

สำหรับเขาแล้วเมฆหมอกล้วนแต่เป็นความหลอนหลอกและความขัดแย้งของท้องทะเล

ปลายทางของเรือลำนี้จะมีไหมหนอ

 

 

 

 

ดาและเอกลอยล่องไปสายธารแห่งชะตากรรม

ด้วยความรู้สึกที่ต่างกันโดยสิ้นเชิง

            

 

 

 

++++++++++++++

Exteen เปลี่ยนโฉมใหม่แล้ว และบล็อกของผมก็วุ่นวายแบบสุดๆเลยล่ะ คิดไปคิดมา สงสัยจะต้องโล๊ะทิ้งอันเก่าๆไปให้หมดได้แล้วล่ะ(เรื่องสั้นไหนเว้นวรรคเยอะๆพี่แกตัดออกไปทั้งดุ้น อีกอย่างลิ้งบางอันเสียไปเลยอย่างคาอกคาใจ กะ หัวจิตหัวใจนายหญิงแม่ ตอนนี้ลบไปเกือบหมดแล้ว(เวลาdraft แล้ว pubilshเอ็นทรี่ที่ถูกดรัฟจะเปลี่ยนลิ้งไปที่เอ็นทรี้ล่าสุดด้วย แต่เอ็นทรี่ใหม่(หลังจากExteenเปลี่ยน)ไม่เป็น ลองกดคาอกคาใจแต่ดันไปขึ้นกุหลายสีน้ำเงินซะงั้น)

แต่เห็นเขาบอกว่าอย่าพึงแก้ตอนกลางคืนเขาจะมาคืนข้อความที่หายไปให้

แต่ผมลบไปแล้วทำไงดีอ่า ช่วยบอกผมที (มันเป็นความซวยอย่างแรงที่ดันร้อนตัวไปแก้ไขก่อนงั้นเหรอ....))

งั้นตอนนี้ก็เลยเริ่มใหม่กันด้วย ire บทที่ 1 เลยล่ะกันนะคร้าบบบบบบ

(เศร้า อันเก่าๆมีคอมเมนต์ให้กำลังใจให้ผมเยอะแยะเลยล่ะ มีโอกาสแก้ไขให้กลับมาเหมือนก่อนได้มั๊ยอ่า)

ท่านใดอยากอ่านเรื่องสั้นเก่าๆของผม ก็ติดต่อมาที่ cobbra_cross@hotmail.com ล่ะกัน