คืนฝันวันหวนคืน
posted on 22 May 2008 18:30 by crozzaxmoon in my-Hill
กรุณาอ่าน
................
หากแต่ดวงจันทร์ยังคงส่องแสง
วันคืนก็คือเวลาที่ผ่านพ้นไป
สิ่งที่เกิดขึ้นอย่างแท้จริงคืออดีต
เหมือนเวลาที่กระสุนลั่นไกจนหมดซอง
หากแต่ว่าดวงดาวดับไปเพียงหนึ่ง
ท้องฟ้าก็หาได้ดำมืดสนิทไม่
กระนั้น เพียงเราหลับตา
เราจะยังสงสัยว่ากระสุนนัดใดหรือที่ระเบิดสมอง
หากแต่ว่าชีวิต คือการมีชีวิต
การแก้ไขจึงจำเป็นสิ่งที่ต้องทำ
และเมื่อความรู้สึกนั้นคือการทะลวงดวงตา
การแก้ไขจึงลางเลือน
ดั่งเลือดจากสมองของข้าพเจ้าที่ไหลนองเกรอะพื้น
หากแต่ว่า ยามที่แสงพร่าสาดเข้าลำกล้อง
ความเจ็บปวดแล่นเพียงชั่ววินาที
ร่างชนกับกำแพงสีเทา
กว่าจะรู้ว่านั่นคือพื้น
กลิ่นคลุ้งคาวเลือดก็กลบปากจนมิด
..เวลาช่างยาวนานนัก...
หากแต่ว่าข้าพเจ้ายังมองเห็นบางอย่างในกระจกใส
เห็นตัวข้าพเจ้ายืนสะท้อนอยู่ในเงานั้นแม้ว่าร่างข้าพเจ้าจะล้มลงก็ตาม
เจ้านั่นยิ้ม
ข้าพเจ้าจึงยิ้มตอบไป
น่าแปลกใจยิ่งที่ตัวตนของข้าพเจ้าไม่ได้สูญสิ้น
ข้าพเจ้ากลับรู้ว่าตัวตนของข้าพเจ้าในโลกนี้จะไม่จางหาย
แม้ว่า
คราบน้ำตาแห่งความสูญเสียจะไหลริน
คราบน้ำตาแห่งความเศ้ราสรดจะไหลริน
ความเจ็บปวดจะไหลริน
ข้าพเจ้ากลับรู้ว่าตัวตนของข้าพเจ้าในโลกนี้จะไม่หายไป
หากแต่ว่า....ใครหรือจะจำข้าพเจ้าเอาไว้
ออบกอดความเหงาที่ว่างเปล่า
ร่างไร้วิญญาณนั้นคงไร้ความรู้สึก
ในกระจกที่ยิ้มตอบ..........ข้าพเจ้าไม่ได้ร้องไห้
สิ่งไหนข้าพเจ้าตายไปหรือ
น้ำตา
ความรู้สึก
หัวใจ
สติ
หรือว่า
ตัวข้าพเจ้าเอง
........
เสียงลั่นไกนั้นดัง
..ในฝัน...
เสียงลั่นไกนั้นดัง
..ในกระจก..
เสียงลั่นไกนั้นดัง
..ใกล้ขมับขวา..
กระสุนเจาะกะโหลก
เลือดพุ่งฉูดจากบาดเหวอะ
สมองแตกสาดห้อง
หากแต่ว่า......
ข้าพเจ้ายังคงมีลมหายใจ
++++++++++++++++++++
ในก้นบึ้งของความมืดมิด
จงกลัวมัน
จงเข้าใจมัน
และจงหลงรักมัน
แต่จงเหลือแสงสว่างเอาไว้ยึดใจท่านให้ตะเกียกตะกาย
ออกจากช่วงแรมของเนินชมจันทร์เสี้ยว
แต่หากท่านเสพติดความหม่นอย่างผม
เชิญดิ่งไปกับความเรียงแห่งแก่นสีเทาของผมได้เลยครับ
..รัตติกาลสีขาว ยินดีต้อนรับ..
ไม่รู้จะเคลิ้ม จะตื่นใจ หรือจะแหวะดี
แต่ถ้าหากมีดาวล้านดวงพุดเต็มท้องฟ้า
พอเราหลับตามันก็มืดไป
แต่ถ้าหากรอบกายมีเรื่องราวมากมาย
พอเราเป่าสมองตัวเองตายไป
มันก็ไม่เหลืออะไรอยู่ดี
#1 By นอนเช้า on 2008-05-22 18:50