คืนเหงาวันฝันเปล่า
posted on 18 May 2008 14:48 by crozzaxmoon in my-Hillวาววับวาวเมื่อประกายดาวเหลื่อมล้ำ
สนโยกไหวลู่ลมปะทะใบ
ลมหนาวเกรียวกราดอ่อนแรง
คืนแรมที่ไม่มืดสนิท
และวันที่แสงสว่างมองไม่เห็น
ข้าพเจ้าถือปืนทั้งสองของตนไว้
ผืนฟ้าสีนิทราหยาดเทาว่างเปล่า
ปุยเมฆล่องเคว้งคว้างสับสนทิศ
เปลือกหัวใจที่ร้าวแหลกพลันป่นปี้เป็นผุยผง
ในกำแพงของหัวใจ ความว่างเปล่าปรากฏตัว
แล้วในนั้นเคยมีอะไรหรือ...
หรือว่าที่แท้ ความรู้สึกคือเปลือกของหัวใจกันแน่
น้ำตาข้าพเจ้าเอ่อ
เสียงกระทบไหลของฝนที่พรำเปล่า
เสียงลั่นหวาดหวั่นของใบไม้
เสียงของกลิ่นอันไร้ตัวตน
คละคลุ้งไอหมอกของความไม่เข้าใจ
คละคลุ้งความสับสนที่ตนเข้าใจ
ข้าพเจ้ากรีดเสียงแหบแห้ง
ห่างไกล
ล้มเหลว
และ
ตาบอด
เอื้อมมือที่เปลือยเปล่าไปกลางแดดของห้วงคำนึง
มือนั้นเหลือแต่เถ้าถ่าน
แต่ข้าพเจ้ายังดิ้นรนไปหาไฟ
ข้าพเจ้า....หลงไฟ
ลมหนาวกราดเกรี้ยวพัดกระหน่ำซ้ำทำร้าย
ร่างตนดิ่งตกไปในกระแสธารที่เวลาเอื้อมไปไม่ถึง
ความเย็นยะเยียบที่สงบนิ่งฟาดฟันทิ่มแทงร่างอุ่นๆไม่หยุดยั้ง
ความเดียวดายก่อกำเนิดจากวันเวลาที่ได้พบเจอ
และความคิดถึงก็ก่อกำเนิดจากความรัก
แม้ข้าพเจ้ามองไม่เห็น.
แต่เลือดสีเทาของข้าพเจ้าไหล
บาดแผลอาจเยียวยาได้
หากแต่แผลใจต้องใช้เวลานานเท่าไรหรือ...
การจะอยู่ในความทรงจำที่ไม่เคยลบเลือน
และสามารถอยู่ได้ด้วยความสุขในทรงจำนั่นโดยไม่ได้หลอกตัวเอง
มันต้องใช้เวลาเยอะเพียงใด....
บางทีข้าพเจ้าก็ไม่อาจรอได้
ในวันนี้เธอคืนปืนนี้ให้ข้าพเจ้า
คำว่า กันและกัน และคำว่าเรา
คือ ฝันเปล่าของรัตติกาลสีขาว
ข้าพเจ้ากรีดข้อมือของตัวเอง
เพื่อจะรับรู้ว่าลมหายใจเย็นชืดของข้าพเจ้ามีความรู้สึก
...แต่หากว่า....
..................................
ถ้ามันเป็นกระสุนเพียงหนึ่งนัดเล่า
.....................................
ในวันนี้ ข้าพเจ้ามอบปืนให้แก่เธออีกครั้ง
ครานี้ไม่มีคำพ้องความหมาย
คืนแรมที่ไม่มืดสนิท
และวันที่แสงสว่างมองไม่เห็น
...เธอมองเห็นมันใช่ไหม....
และถ้าถ้าเธอไม่ยิงมา....
.....ข้าพเจ้าคงต้องลั่นไกมันด้วยตัวเองใช่ไหม....
++++++++
แม้จะยังไม่สมบูรณ์ในตนเอง
และยุ่งเหยิงในความหมาย
แต่ที่ที่ลึกที่สุด
ความมืดจะผสานมันเข้ากันจนดำสนิท
ชมแก่นสีเทาแห่งอารมณ์
ชมแก่นของเนินจันทร์เสี้ยวแห่งความสงัด
หรรษากับนิทราแสนเศร้า
ยินดีที่ได้รู้จักครับ
...รัตติกาลสีขาว...
#1 By ใบไม้นักเขียน on 2008-05-18 17:24