-][-:: Darkness moon hil ::-][- "เนินชมจันทร์เสี้ยวแห่งความสงัด"

วังวนของชีวิตที่ปลิดหมุน ตัวเราดุจเรือลำน้อยโคลงเคลงก็หวั่นไหวไปตามกระแสคลื่นที่ฝืนพาตัวเราโดยหามีใจไม่ แต่เพราะมันไม่ใช่วังวนของท้องทะเล ไม่ใช่ดูดหมุนกลับสู่จดศูนย์กลาง มันคือวงกลมที่พาเราเวียนวนอยู่กับที่  และบนทางที่ไร้ผืนน้ำทะเล เรือลำน้อยบนเส้นทางของธารชะตากรรมวนเวียนอยู่ที่ใด

เมื่อข้าพเจ้าเคาะฝุ่นจากตัวรำเรือเพื่อคนหาเนื้อไม้ที่ลอยละล่อง ข้าพเจ้าก็พบเพียงหมอกขาวที่บดบังข้าพเจ้าอีกครั้ง กิเลสที่เกาะลำเรือชักพาเรือลำน้อยให้เล่นช้า ข้าพเจ้ารังเกียจฝุ่นเกราะกรังนี้ยิ่งนัก เมื่อใดข้าพเจ้าสงบนิ่ง เมื่อหนทางดำเนินไปด้วยชะตากรรมเอง ข้าพเจ้ากลับไม่เห็นผงสีเทาบนลำเรือเลยแม้แต่น้อย ทันใดที่ข้าพเจ้าออกวิ่งโบยบินไป วังวนชีวิตแค่แตะเพียงปลายสัมผัส

ข้าพเจ้าก็ปลิดปลิวเสียแล้ว

 คงมีใครเปรียบเส้นทางชีวิตคือการเดินไปถึงฝั่งฝัน เราคงออกเดินทางด้วยเรือลำเล็กไปสู่ฟากฝั่งอนาคตที่กาลไกล คอยต่อเติมเรือเหล่านี้ไปตามเวลาที่บิดผันเหมือนประหนึ่งประสบการณ์ที่สอนเราให้ยิ่งใหญ่ และเมื่อถึงจุดหนึ่งเรือบางลำก็ใหญ่โตเกินขนาดจนจมดิ่งสู่ความลึกล้ำเหลือกำหนด เหมือนกับลากสังขารเดินทางต่อไปเรื่อยๆก่อนจะจบชีวิตลงเพราะความเนิ่นนานของอายุขัย

แล้วฝั่งฝันคือสิ่งใดกันแน่ พวกเขามีความสุขหรือ

กระนั้นเรือใบใหญ่ก็ยังหันหัวเรือให้ใบเล็กไล่ตาม จุดหมายที่แท้จริงซึ่งผู้ใหญ่กว่าชี้นำ คือเส้นทางตรงดิ่งสุดแสนใกล้ อีกทั้งมั่นคงงดงามกว่าทางใด เพราะเขาเชื่อว่าเส้นทางของตนนั้นสะดวกสบายและเป็นเส้นทางที่เรือลำเล็กจะเดินตามเขาทันโดยไม่กินเวลาเท่าเขา หากแต่พอมองลึกเข้าไปแล้ว หลายลำเลยทีเดียวที่ติดหล่มหมุนวนอยู่กับหมอกขาว หลายลำเบนทิศหางเสือหนีทางเส้นเดิม เมื่อเวลาผ่านไปก็มีแต่เรือชำรุดไม่อาจเดินทางด้วยตนเองได้เท่านั้นที่ตามต้อยอยู่กับเรือลำใหญ่

เส้นตรงชีวิตที่น่าฉงนบนวงกลมที่มองไม่เห็น หรือแท้จริงคือเขาวงกตที่เดินได้อย่างเนิบช้าไร้ทางออก ชีวิตเราไม่เคยตรงเดินอ้อมโค้มไปมาไม่รู้จักจบสิ้น เหตุไฉนฝั่งฝันจึงกำเนิดมา

ข้าพเจ้าไม่แน่ใจซักเท่าไร ว่าจุดประสงค์ที่แท้จริงของสิ่งที่พวกเขาไขว่คว้าคืออะไรกันแน่ เป็นความสุขหรือ รสชาติแห่งความสำเร็จหรือ การแสดงศักด์ศรีความสามารถของตนหรือ ความต้องการของผู้อื่นหรือ

ในหนึ่งวันเรือลำเล็กกำหนดเป้าหมายระยะทางแต่ละวันเพื่อจะเดินทางไปตามกำหนดเวลา โดยไม่สนพายุที่โหมซัดเข้ามา

หากทำได้ ข้าพเจ้าก็คงลิ้มรสของความสำเร็จได้แล้ว

หรือสิ่งนั้นคือฝั่งฝันของเรือกันแน่

                ข้าพเจ้าเหม่อมองไปบนทางที่กว้างไกล

                ข้าพเจ้าเบี่ยงสายตาจากเรือลำใหญ่

                ข้าพเจ้าหลบหนีสายตาของผู้คนมากมาย

                สุดท้ายก็มีแต่ข้าพเจ้าผู้เดียวที่เคาะฝุ่นอยู่เพียงลำพังบนเรือของข้าพเจ้าเอง

                ณ บัดนี้

 ตอนนี้

ตะกอนที่เคาะหล่นล่วงกองก้นหัวใจ

กำลังฟุ้งกระจายด้วยฤทธิ์ของสายลมชะตากรรม

และหากข้าพเจ้าเป็นเพียงฝุ่นผงละก็.......

                ++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

            .....วันหนึ่งผมก็ฟุ้งซ่านขึ้นมา.....

ความเรียง เกือบเที่ยงคืน 16/10/2550 Crozzax