ข้าชื่อฮาร์ด ข้าเป็นเพียงผู้ชายคนหนึ่งในเมืองๆหนึ่งเท่านั้นและวันหนึ่งข้าตื่นมาก็พบว่า
มีมีดปักอยู่คาอกของข้าและโรสแมรี่ก็หายไปจากเตียงนอนของเรา ข้าไม่ประสงค์ให้ใครรู้ว่าโรสแมรี่ไปที่ใด เพราะข้าไม่ต้องการเขียนถึงและเขียนให้ใครอ่าน
แต่ข้ารู้ดีว่าข้าเจ็บปวดยิ่งนัก
ข้าแบกใบหน้าที่เครายาวเกรอะกรัง และร่างอันใหญ่หนาลุกไปที่หน้าต่างใบโต
ข้าลูบคมดาบที่ปักคาด้วยความสังสัย
หรือเพราะความเจ็บปวดมาจากเจ้าสิ่งนี้กันแน่หนอ
และเมื่อข้าแตะปลายด้ามข้าก็เจ็บปวดจนหัวใจข้ากระดิกกระรัวด้วยความคลั่ง ข้าจึงปล่อยมันคาเอาไว้
....ในเมื่อเลือดข้าไม่ไหล ในเมื่อข้าไม่แตะต้อง ข้าก็คงไม่มีความรู้สึก
ข้าใช้มือยักษ์ใหญ่ของข้าบิดฝักบัวด้วยความรุนแรง ข้าไม่รู้สึกถึงความเย็นยะเยือกแต่อย่างใด
ข้าใช้มือยักษ์ใหญ่ของข้าใสเสื้อโคตรสีแดงตัวโปรด ข้าไม่รู้สึกถึงความอบอุ่นแต่อย่างใด
แล้วข้าก็ออกจากบ้านหลังโย้เย้สีเทาของข้าไป
ข้าไม่เอะใจอะไร ถึงแม้ว่าข้าจะจำได้ดีว่ามันเคยเป็นสีชมพู......
ฮาร์ด แกไปทำอะไรมาหรือ ถึงซีดเซียวแบบนั้น
ข้ายิ้มจางๆ
ฮาร์ด นั่นอะไรน่ะ
ข้าตอบไปว่ามีด
ฮาร์ดเจ้าไม่ดึงออกหรือ
ข้ายิ้มจางๆอีกหน
ทำไมล่ะ
มันเจ็บมากน่ะซิ
แล้วที่มันคาอยู่นี่ไม่เจ็บหรือ
อย่างน้อยข้าก็ไม่รู้สึกอะไรเลย
แล้วมันดีเหรอ
ข้าไม่รู้รสอาหารของเจ้าด้วย ซึ่งมันอาจดีก็ได้
ถามจริงเจ้าไม่เจ็บบ้างหรือ
อย่าจับ ข้าจะเจ็บหากมีผู้ใดแตะต้อง
ไหงข้าแตะต้องมันไม่ได้ มือข้าทะลุไปเลย
ข้าไม่รู้
แล้วโรสแมรี่ล่ะ
ข้าบอกกี่ครั้งกี่หนว่าอย่าแตะด้ามมีด
...........
ข้าขอเหล้าซักแก้ว
ยังเช้าอยุ่เลยนะ
ข้าจะกิน
งั้นข้าเลี้ยง
ข้าว่าแล้ว รสเหล้าเท่านั้นที่ลิ้นข้ายังยินดีต้อนรับ
รสเหล้า?
ข้าจะดื่มมันเพราะเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้ข้ารู้สึก
รู้สึกอะไร
ลืม ว่างเปล่า สุข และภาพลวงตา
แล้วเจ้าไม่รู้สึกเจ็บปวดแล้วหรือ
............
ข้าบอกเจ้ากี่หนว่าอย่าแตะด้ามของมีด
ข้าตื่นมาอีกหนบนเตียงใบใหญ่สีเทาตัวเดิม ข้าพบว่าใบมีดและด้ามมีดนั้นยาวปักลึกมากว่าเมื่อวาน แต่สมองข้ากลับเบลอเกินกว่าจะยืนไหว ข้าจึงล้มตัวลงนอน หลายครั้งที่ข้าพเจ้ารู้สึกถึงรูโหว่ที่ใหญ่ขึ้น แต่ข้าก็ตระหนักดีถึงมีดที่คาอกอยู่
ข้าเดินออกไปอีกครั้งด้วยชุดนอน
ข้ากลับไปในร้านยามบ่าย
ข้าสั่งเหล้าดื่มอีกหน
ข้ายังคงลิ้มรสเหล้าเฉกเช่นวันวาน
ผ่านไปหลายเดือน ข้ายังคงไม่รู้สึกอะไร และมีดเล่มนั้นก็ยังโตอยู่เรื่อยไป วันหนึ่งข้าเดินออกจากร้านเหล้าด้วยความเมามายและข้าก็เดินโซเซด้วยมีดด้ามโตที่ปักคาอกโดยไม่หวั่นเกรงใครๆ
ข้ามองเห็นโรสแมรี่
โรสแมรี่เห็นข้า
ข้ายิ้มจางๆ
โรสแม่รี่ยิ้มเบาๆ
ข้าเห็นหล่อนวิ่งรี่หายไป
..............
ข้าบอกกี่ครั้งว่าอย่าจับด้ามมืด
ข้าพูดกับขวดเหล้า
ข้าหลับตาลงยากยิ่งกว่าวันใด
ข้าก็ตื่นมาได้ยากกว่าวันใด
และวันนั้นข้าก็พบว่ามันไม่ใช่มีดที่ปักคาอกอีกต่อไป มันกลายเป็นดาบยักษ์ที่เสียบไว้ไปเสียแล้ว ข้าสร่างเมาทันที ป่าวประกาศด้วยเสียงอันดังเฉกเช่นปีศาจคำราม ใครก็ได้มาช่วยข้าที
ทันใดก็มีนางฟ้าจำแลงก็ปรากฏตัวขึ้น
ข้างงอย่างรุนแรง
นางฟ้าบอกกับกับข้าว่ามันเป็นเรื่องแปลกประหลาดยิ่งนัก
ข้างงกว่าเดิม
นางฟ้าบอกว่าปกติมันตจะไม่ออกเป็นรูปธรรมแบบนี้
ข้างงกว่าครั้งที่แล้วอีก
เจ้าอยากให้มันหายไปไหม
ข้าเบื่อเหล้าเบื่อความว่างเปล่า
ตกลงเจ้าอยากดึงมันบ้างหรือเปล่า
ข้า ข้า ข้า อยากมีความรู้สึกอีกครั้ง
ตอบคำถามข้า
แน่นอน
ตอบคำถามข้าซิ
ตอบไปแล้ว!
.
.
เจ้ารู้สาเหตุที่โรสแมรี่ไปจากเจ้าใช่ไหม
ข้าพยักหน้า
ฮาร์ดเจ้ารู้ใช่ใหม
ข้าไม่อยากเขียนให้คนอ่านอ่าน
งั้นเจ้าก็ควรจะเข้าใจ
เข้าใจอะไรรึ
เข้าใจเสียทีว่าเจ้าทำไมไม่ตาย
ห๊ะ
ทำไมเจ้าถึงมี ความทรงจำคาอกอยู่ตรงนั้น
ห๊ะ
เจ้าต้องดึงมันออก ใครคนอื่นช่วยเจ้าไม่ได้
ข้ารู้ดี
เจ็บไหมล่ะ
เจ็บซิ เป็นครั้งแรกที่ข้าจับมัน
กระชากมันซะ
อ๊าก
ข้าเห็นเลือดสาดกระเซนไปทั่วห้อง
ข้ากระอั่กออกเป็นเสียงลมหายใจรวยริน
เจ้าไปเติมช่องว่างใหญ่นี้เอาเองนะปกติแล้วเวลาจะทำให้เล็กลงนี่นา
อ๊ากๆๆๆๆ ข้ายังคงดุ๊กดิ๊กอยู่กลางพื้น
ข้าว่าเจ้าทำได้...สรุปว่ากาลเวลาไม่ช่วยเจ้าเลยรึนี่
ข้ายิ้มจางๆ และยังคงดุ๊กดิ๊กต่อไป
แล้วฮาร์ดเจ้าจะทำอะไรกับมันล่ะ ไอ้มีดเล่มนี้เนี่ย
ข้าจะเก็บไว้
หึ หึ หึ แสดงว่าเจ้าเข้าใจมันแล้วล่ะซิ
ตอนนี้มันเป็นรูปธรรม แต่เมื้อกี้พึ่งกลายเป็นนามธรรม
ข้ารู้ดี และแผลของข้าก็เชื่อมต่อกับ สองสิ่งนี้ด้วย
ข้าจะเก็บมีดเข้าฝัก จนกว่าข้าจะพบคนที่ต่อเติมรูโหว่ให้ข้า ข้าจะเก็บดาบเล่มนี่ไว้ฟาดฟันพวกมัน
พวกมันไหน
ศัตรูที่ทำร้ายข้า จักถูกสิ่งนี้ฟาดฟัน ทั้งนามธรรมและรูปธรรม
งั้นก็.....ขอให้เจ้าโชคดีล่ะกัน
......
......
......
พรุ้งนี้เช้าฮารฺด์ก็ตื่นขึ้น ฮาร์ดไม่พบโลหิตที่กระเซ็นไปทั่ว หรือมีดที่ปักคาอก เขายิ้มล่ะไมให้กับสิ่งที่ตัวเองเขียนไว้เมื่อคืนนี้ และออกเดินทางเช้าตรู่อีกหนึ่งวัน
บ้านของเขาที่มีสีขาว
ใบหน้าของเขาเกลี้ยงเกลา
ตัวของเขามีช่องโหว่
และเขาก็มีความรู้สึก.................
+++++++++++
เปนไงเรื่องสั้นแนวๆแบบนี้...
ตีความไว้แบบไหนกันบ้างเอ่ย
ถ้าใครไม่เก็ท หรือเก็ทไม่หมด อธิบายดังนี้นะงับ
มีด ความทรงจำที่ค้างคา
เหล้า การลืม
นางฟ้า สติ
ฝักดาบ การปล่อยวาง
ดาบ ความทรงจำจากการปล่อยวางแปรเปลี่ยนเป็นกำลังใจ
บ้าน,ยิ้มจางๆ,โรสแมรี่,ศัตรู ตีความเอาเองเน้อ
โดยส่วนตัวชอบ ข้าบอกกี่ทีว่าอย่าแตะด้ามดาบข้าอ่ะ
ช่วงนี้จะสอบปลายภาคแล้วอาจไม่มีเวลามาอัพนะครับCrozzax
คิดได้ไงอะ
ใช้ได้เลยอะ
อารมณ์มนุษย์มันก็เป็นเยี่ยงนี้
#1 By jeroma on 2007-09-13 20:05