คืนฝันวันหวนคืน

posted on 22 May 2008 18:30 by crozzaxmoon  in Moon-Hill
 

 

กรุณาอ่าน

คืนเหงาวันฝันเปล่า

................

 

 

หากแต่ดวงจันทร์ยังคงส่องแสง

วันคืนก็คือเวลาที่ผ่านพ้นไป

สิ่งที่เกิดขึ้นอย่างแท้จริงคืออดีต

เหมือนเวลาที่กระสุนลั่นไกจนหมดซอง

 

หากแต่ว่าดวงดาวดับไปเพียงหนึ่ง

ท้องฟ้าก็หาได้ดำมืดสนิทไม่

กระนั้น เพียงเราหลับตา

เราจะยังสงสัยว่ากระสุนนัดใดหรือที่ระเบิดสมอง

 

หากแต่ว่าชีวิต คือการมีชีวิต

การแก้ไขจึงจำเป็นสิ่งที่ต้องทำ

และเมื่อความรู้สึกนั้นคือการทะลวงดวงตา

การแก้ไขจึงลางเลือน

ดั่งเลือดจากสมองของข้าพเจ้าที่ไหลนองเกรอะพื้น

 

หากแต่ว่า ยามที่แสงพร่าสาดเข้าลำกล้อง

ความเจ็บปวดแล่นเพียงชั่ววินาที

ร่างชนกับกำแพงสีเทา

กว่าจะรู้ว่านั่นคือพื้น

กลิ่นคลุ้งคาวเลือดก็กลบปากจนมิด

..เวลาช่างยาวนานนัก...

 

หากแต่ว่าข้าพเจ้ายังมองเห็นบางอย่างในกระจกใส

เห็นตัวข้าพเจ้ายืนสะท้อนอยู่ในเงานั้นแม้ว่าร่างข้าพเจ้าจะล้มลงก็ตาม

เจ้านั่นยิ้ม

ข้าพเจ้าจึงยิ้มตอบไป

น่าแปลกใจยิ่งที่ตัวตนของข้าพเจ้าไม่ได้สูญสิ้น

ข้าพเจ้ากลับรู้ว่าตัวตนของข้าพเจ้าในโลกนี้จะไม่จางหาย

แม้ว่า

คราบน้ำตาแห่งความสูญเสียจะไหลริน

คราบน้ำตาแห่งความเศ้ราสรดจะไหลริน

ความเจ็บปวดจะไหลริน

ข้าพเจ้ากลับรู้ว่าตัวตนของข้าพเจ้าในโลกนี้จะไม่หายไป

 

 

 

หากแต่ว่า....ใครหรือจะจำข้าพเจ้าเอาไว้

 

 

 

ออบกอดความเหงาที่ว่างเปล่า

ร่างไร้วิญญาณนั้นคงไร้ความรู้สึก

ในกระจกที่ยิ้มตอบ..........ข้าพเจ้าไม่ได้ร้องไห้

สิ่งไหนข้าพเจ้าตายไปหรือ

น้ำตา

ความรู้สึก

หัวใจ

สติ

หรือว่า

ตัวข้าพเจ้าเอง

........

เสียงลั่นไกนั้นดัง

..ในฝัน...

 

เสียงลั่นไกนั้นดัง

..ในกระจก..

 

เสียงลั่นไกนั้นดัง

..ใกล้ขมับขวา..

 

กระสุนเจาะกะโหลก

เลือดพุ่งฉูดจากบาดเหวอะ

สมองแตกสาดห้อง

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

หากแต่ว่า......

ข้าพเจ้ายังคงมีลมหายใจ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

++++++++++++++++++++

ในก้นบึ้งของความมืดมิด

จงกลัวมัน

จงเข้าใจมัน

และจงหลงรักมัน

แต่จงเหลือแสงสว่างเอาไว้ยึดใจท่านให้ตะเกียกตะกาย

ออกจากช่วงแรมของเนินชมจันทร์เสี้ยว

แต่หากท่านเสพติดความหม่นอย่างผม

เชิญดิ่งไปกับความเรียงแห่งแก่นสีเทาของผมได้เลยครับ

..รัตติกาลสีขาว ยินดีต้อนรับ..